Over wifi, printers en tandpasta
Je merkt lucht in je banden pas als één ervan leeg is. Wifi valt pas op wanneer het wegvalt. En dat is natuurlijk meestal precies tijdens een belangrijke Teams- of Zoom-meeting. Nog leuker; op het moment dat iemand eindelijk onthult wie de Mol is!
En waardering? Dat werkt net zo.
Op een gewone dinsdag lijkt alles vanzelf te gaan. De koffie staat klaar. De agenda loopt redelijk volgens planning. Er is toiletpapier, jaja.
De printer doet het. Nou ja, meestal dan. Want niemand loopt enthousiast door kantoor omdat de printer vandaag wél print. Op het moment dat hij ermee stopt zijn de rapen gaar. Dan staat er ineens een groepje mensen omheen alsof ze een zeldzaam natuurverschijnsel bestuderen.
Met waardering gaat het opvallend vaak hetzelfde.
Die collega die altijd even inspringt als de planning ontspoort. De medewerker die ziet dat er iets moet gebeuren en het uit zichzelf gewoon oppakt. Die lieve vriendin, die precies op het juiste moment een appje stuurt. De dochter, die zonder vragen de vaatwasser heeft uitgeruimd.
Je ziet het nauwelijks….totdat het er even niet meer is, omdat iemand op vakantie is of een leuke nieuwe baan heeft. Dan ontdek je ineens hoeveel er gebeurde zonder dat je erbij stilstond.
En het gekke is: we raken snel gewend aan wat goed gaat. Dat is ook wel handig natuurlijk. Anders zouden we elke ochtend ontroerd raken omdat we stromend water uit de kraan krijgen. Of een klein feestje bouwen wanneer de koelkast nog steeds doet waarvoor hij is gemaakt. Ik zeg maar even wat, he.
Toch heeft die gewoonte ook een keerzijde. Wat vertrouwd wordt, verdwijnt langzaam naar de achtergrond. En dat is niet omdat het minder waardevol wordt. Juist omdat het er altijd is.
Denk maar eens aan die collega die altijd de notulen maakt. Niemand vraagt zich af hoe die notulen verschijnen. Ze zijn er gewoon. Tot die collega een week vakantie heeft. Dan ontdekt iedereen dat zelfs AI iemand nodig heeft die op 'Start vergadering opnemen' klikt.
Of thuis, over degene die altijd de boodschappen doet. Tot je zelf voor het schap staat en ontdekt dat tandpasta blijkbaar niet vanzelf in huis verschijnt. En dat er verrassend veel soorten zijn. Waarom zijn er überhaupt 37 soorten tandpasta?!
Het bijzondere aan waardering is dat het vaak verstopt zit in juist die kleine, soms alledaagse, dingen.
Niet in grote speeches of groots applaus. Het zit in de dagelijkse dingen die het leven, het werk en samenleven net iets makkelijker maken. De dingen die zo gewoon zijn geworden dat niemand ze nog benoemt.
Misschien moeten we daarom niet wachten en simpelweg sneller even stilstaan bij wat er al is:
· Bij die collega die altijd overzicht houdt.
· Bij die vriend die altijd luistert.
· Bij die medewerker die zorgt dat alles blijft draaien.
· Bij die moeder die nog steeds vraagt of je je lunch bij je hebt. Alsof je morgen voor het eerst naar school gaat.
Het staat niet in een protocol of op een checklist dat het moet. En tegelijkertijd vindt iedereen het fijn om te horen dat wat ze doen, ertoe doet.
En we kunnen nog een laag dieper gaan. Vrijwel iedereen wil zich gewaardeerd voelen; op het werk, thuis, in vriendschappen. We willen gezien en gehoord worden. Weten dat we ertoe doen.
En vaak wachten we daar op… Terwijl we het ook kunnen omdraaien. Waardering begint verrassend vaak bij diegene die het geeft. Yes, ik weet het, dat klinkt tegenstrijdig!
En toch werkt het zo! Creëer een sprankje bij iemand in jouw omgeving, zoals thuis, de juf of een collega. En één zin kan al genoeg zijn. "Hé, ik zie wat je doet. Dank je wel."
De waardering die jij geeft, vindt vaak vanzelf een weg terug. Net als een glimlach; als iemand naar je glimlacht, glimlach je meestal terug. Dat gaat bijna als vanzelf. Zo werkt verbinding.
Gek toch.
Van wifi krijg je een melding als het uitvalt.
Anders dan wifi worden mensen niet vanzelf weer verbonden.